Yesss, eindelijk mijn bachelor en master in de pocket waarvoor ik soms in hectische tijden mezelf moest motiveren om 3 uur per dag te reizen en zoals velen met mij, nachten heb moeten doorhalen voor dat ene tentamen. At the end was de studie leuk en heb ik onwijs veel interessante en leuke mensen leren kennen waar veel vriendschappen uit zijn voortgekomen. Maar de bureaucratie op de universiteit…my god. Allerlei regeltjes waar je, je aan moet houden en o wee als je daar van afwijkt. Tijdens het schrijven van mijn laatste scriptie kon ik niet overweg met mijn begeleider. Hij hield me in alles tegen en er was totaal geen ondersteuning. Nadat ik een klacht had ingediend en in het gelijk werd gesteld mocht ik switchen van begeleider, maar de voorwaarde was dat ik wel met een nieuw onderwerp moest beginnen anders kon ik niet in datzelfde jaar slagen. Drie maanden aan interviews, theorie, spanning en koppijn kon de prullenbak in. Eerlijk, het voelde goed dat ik opnieuw kon beginnen, maar ik baalde ontzettend dat ik mijn zomervakantie o.a. moest doorbrengen in de bibliotheek. Uiteindelijk een hele fijne samenwerking gehad met mijn nieuwe franse begeleider en met een lekker punt mijn studietijd afgerond. Maar dan, dan heb je toch even een break nodig.  En die heb ik genomen. Lekker wezen reizen en vol motivatie en energie kwam ik terug. Ik heb een hechte band met mijn familie en ik ging ze dan ook direct opzoeken. Mijn ouders en grootouders waren super blij om me weer te zien, maar ik merkte toch dat er wat was. Paar dagen later kreeg ik een telefoontje, het was mijn moeder. Ze wilde weten of ik niet alleen was en of ik wilde gaan zitten. Sterke vrouw dat ze is zei ze heel rustig dat opa longkanker had.  Oma was woedend, want ze wilde het persoonlijk tegen me zeggen en het liefst pas als ik een baan had gevonden, want dan kon ik het zogenaamd wel handlen. Mijn opa, de komiek van de familie, is een tweede vader voor me. Het nieuws kwam niet als een smack in the face, maar als een lawine die als totale verrassing ineens over me heen kwam waardoor het in éen keer donker werd en ik maar geen lucht kreeg. Het leek wel een lange paniekaanval die een aantal dagen duurde. Relativeren? Nee, dat woord kende ik niet joh. Ik moest het in korte tijd een plekje geven want de operatie stond gepland om de kanker te verwijderen. Strak in pak inclusief stropdas, ging opa naar het ziekenhuis. He was ready. De dag van de operatie zag hij er gezond uit en hebben we nog om zijn grappen moeten lachen. Wie had ooit gedacht dat wij na de operatie 2 keer afscheid moesten nemen, omdat hij het niet zou redden en in een coma geplaatst werd. Gelukkig heeft hij het allemaal gered en is hij weer bijna de oude. Oké, time to get my shit together.

Mijn energie stond op een laag pitje, maar ik moest het solliciteren oppakken. Zonder echt tijd te nemen voor mezelf pakte ik het meteen weer op. Voordat ik het wist was ik bij een top hightech bedrijf aangenomen. Een bedrijf met veel aanzien, een ka-ching salaris en het was ook nog eens in de buurt. Iedereen was happy-de-peppie voor me. En toch had ik mijn twijfels! ‘Past het wel bij me?’ ‘Wil ik dit elke dag doen, vijf dagen in de week?’. Zoals je al op mijn ‘About’-pagina hebt kunnen lezen stopte ik na een tijdje. Maar laten we eerlijk zijn, je spendeert meer uren op je werk dan thuis dus wat je doet op het werk moet goed voelen toch? En als je energie uit je werk kan halen dan is het helemaal perfect! Moet je nagaan, aan mijn studie economie begonnen om een businesswoman-ish-salaris te kunnen krijgen en op lange termijn een eigen onderneming te kunnen beginnen, maar dan kom je er achter dat je  nooit stil hebt gestaan bij de stappen die daar naartoe kunnen leiden. Tja, things change! Tijdens mijn studie is mijn denkwijze over nine-till-five werken, wonen en leven in Nederland in veel opzichten veranderd. De tijd vliegt als een malle voorbij en na mijn studie zijn deze gedachtes alleen maar bevestigd. Zou toch zonde zijn als je, je tijd besteed aan werk of een levensstijl dat je helemaal niet ziet zitten? Of dat de wekker ’s ochtends gaat en je staat elke dag met  tegenzin op? NO WAY HOZAY.

Zoals columnist Ebru Umar een tijdje terug heeft geschreven in een metro column: ‘Niet conformeren aan gewortelde conventies maakt het leven gecompliceerder, maar ook gevarieerder. Afwijken betekent niet dat de massa gelijk heeft.’ Wat zij hier duidelijk maakt in twee zinnen is best waardevol. Dat ik nu afwijk van het geijkte pad en velen in mijn omgeving dit soms niet begrijpen, maakt het leven alleen maar interessanter. Met doorzettingsvermogen kom je er gewoon, punt. De massa, leraren, de arbeidsmarkt, regels of wie/wat dan ook weten niet wat het beste is voor je. Dat weet alleen jij. Twijfel je? In wat voor context dan ook. Sta even stil bij wat je echt wil en onderneem actie. Stel jezelf de vraag: wat wil ik en welke stappen moet ik ondernemen om dat te bereiken? Al kom je er met een omweg, dat maakt echt niet uit. Mijn eerste stap heb ik in ieder geval gezet: bloggen. De rest staat op papier en probeer ik beetje bij beetje af te vinken. Éen ding is zeker: no matter what, this feels damn good!

By the way ik heb een schijthekel aan de vaak negatieve columns van Ebru Umar dus dit zal waarschijnlijk de eerste en de laatste keer zijn dat ik haar quote. #beingreal

Liefs /مع حبي,

MENOULA

11 Comments

  1. Hebben meer gemeen dan ik dacht. Zelfs ziekte na de studie, not helping at alll. Maar eind goed, al goed godzijdank. En like I said, you’ve got a follower here, ben benieuwd wat je ervan gaat maken.
    Successsssssss

    • You are still following me right? Wij hebben sowieso dingen met elkaar in common. Hoe durf je dat na 7 jaar nog te zeggen.

  2. Well, well, well………who do we have here? If it isn’t the world’s greatest blogger to be.

    Proud moment Menoula. Keep up the good work and great things will happen.

    Auntie Hind

    • hahaha waar is die well well well look who the cat dragged in? Thank auntie! Proud of you too. Hopelijk blijf je volgen omdat je het leuk vind en niet omdat ik je nichtje ben he. x

Write A Comment