Category

LIFE

Category

Protesteren? Waarom zou ik?

Waarom protesteren wij niet meer zoals vroegâh. In de jaren 70. Lekker hippiestijl. Niet eens in hippiestijl. Gewoon als jezelf? Is er dan werkelijk niets om voor te protesteren? Is er geen gebeurtenis, recht, onrecht, wijziging in beleid, idealen of oorlog waar je het niet mee eens bent, ontevreden over bent of dat het zelfs tegen je geweten ingaat? Of zijn wij allemaal tevreden? Dat vraag ik me echt af. Je kan Facebook niet openen zonder dat boosheid, onbegrip en ontevredenheid van mensen je geen klap op je smoel geven. Natuurlijk, het is niet allemaal negatief op Facebook. Ik ga vaak kapot van het lachen om vele filmpjes die voorbij komen of dat ik zo’n ‘aaaawh’-moment hebt. Maar bij bepaalde posts kom je me toch comments tegen, waarbij ik zoiets heb van jeetje en wij moeten het dan samen doen hier in Nederland. Wat valt er te ‘samenleven’ als wij, als Nederlandse samenleving, zo erg tegenover elkaar staan. Hoe meer wij tegenover elkaar gaan staan, hoe groter de kans is dat wij als volk juist niet gehoord worden. Het is jammer dat wij als samenleving niet samen acteren en reageren op bepaalde dingen. Het is vaak in verhouding, een kleine groep die protesteert over binnenlandse en buitenlandse politiek. En nee, dit zijn geen mensen die niets te doen hebben of anti-kraak wonen. Uit vele onderzoeken is er gebleken dat het merendeel van de demonstranten in Nederland gestudeerde mensen zijn die een goede baan hebben en daarnaast ook nog eens vrijwilligerswerk doen. Groot-Brittannië en Amerika hebben vaak demonstraties waarbij zij ook echt dingen voor mekaar krijgen. Ik heb steeds meer het gevoel dat wij hier in Nederland ja en amen zeggen tegen alles. Alles kan maar worden doorgevoerd, want wij blijven toch stil. Mentaliteit van: ‘Laat de gek maar protesteren, ik heb het te druk.’ Ik ben helaas zo’n type die een bepaalde demonstratie liked op Facebook zodat ik op de hoogte wordt gehouden en vervolgens niet de moeite neem om daadwerkelijk te gaan protesteren. Voel ik me best wel shit over, want er zijn nogal veel onderwerpen die mij aan het hart gaan en wij hebben niets voor niets een stem. Ik heb in ieder geval een onderwerp gevonden waarbij een groot gedeelte van de samenleving het wel met elkaar eens over is: pensioen. Ook al klinkt het nog zo ver weg. Tik je geboortejaar maar eens in op www.svb.nl. Kijk dan maar of het nog zo ver weg voelt.
Volgens de overheid mag ik lekker werken tot 71,5 jaar. Ja joh, is goed! Begraaf me dan meteen in mijn kantoorkloffie en een toetsenbord in mijn handen. #nowayhozay

Dit bevestigd alleen nog maar meer hoe belangrijk het is om je dromen na te jagen en o.a. uit te zoeken wat echt bij je past want het ziet er naar uit dat je toch nog wel even moet doorwerken. Uiteindelijk heb je alles zelf in de hand, maar met alleen doen wat er van je gevraagd wordt en je stem niet laten horen kom je niet ver. Nergens niet.

Liefs /مع حبي,

Menoula

 

Wat wil je ECHT?

Yesss, eindelijk mijn bachelor en master in de pocket waarvoor ik soms in hectische tijden mezelf moest motiveren om 3 uur per dag te reizen en zoals velen met mij, nachten heb moeten doorhalen voor dat ene tentamen. At the end was de studie leuk en heb ik onwijs veel interessante en leuke mensen leren kennen waar veel vriendschappen uit zijn voortgekomen. Maar de bureaucratie op de universiteit…my god. Allerlei regeltjes waar je, je aan moet houden en o wee als je daar van afwijkt. Tijdens het schrijven van mijn laatste scriptie kon ik niet overweg met mijn begeleider. Hij hield me in alles tegen en er was totaal geen ondersteuning. Nadat ik een klacht had ingediend en in het gelijk werd gesteld mocht ik switchen van begeleider, maar de voorwaarde was dat ik wel met een nieuw onderwerp moest beginnen anders kon ik niet in datzelfde jaar slagen. Drie maanden aan interviews, theorie, spanning en koppijn kon de prullenbak in. Eerlijk, het voelde goed dat ik opnieuw kon beginnen, maar ik baalde ontzettend dat ik mijn zomervakantie o.a. moest doorbrengen in de bibliotheek. Uiteindelijk een hele fijne samenwerking gehad met mijn nieuwe franse begeleider en met een lekker punt mijn studietijd afgerond. Maar dan, dan heb je toch even een break nodig.  En die heb ik genomen. Lekker wezen reizen en vol motivatie en energie kwam ik terug. Ik heb een hechte band met mijn familie en ik ging ze dan ook direct opzoeken. Mijn ouders en grootouders waren super blij om me weer te zien, maar ik merkte toch dat er wat was. Paar dagen later kreeg ik een telefoontje, het was mijn moeder. Ze wilde weten of ik niet alleen was en of ik wilde gaan zitten. Sterke vrouw dat ze is zei ze heel rustig dat opa longkanker had.  Oma was woedend, want ze wilde het persoonlijk tegen me zeggen en het liefst pas als ik een baan had gevonden, want dan kon ik het zogenaamd wel handlen. Mijn opa, de komiek van de familie, is een tweede vader voor me. Het nieuws kwam niet als een smack in the face, maar als een lawine die als totale verrassing ineens over me heen kwam waardoor het in éen keer donker werd en ik maar geen lucht kreeg. Het leek wel een lange paniekaanval die een aantal dagen duurde. Relativeren? Nee, dat woord kende ik niet joh. Ik moest het in korte tijd een plekje geven want de operatie stond gepland om de kanker te verwijderen. Strak in pak inclusief stropdas, ging opa naar het ziekenhuis. He was ready. De dag van de operatie zag hij er gezond uit en hebben we nog om zijn grappen moeten lachen. Wie had ooit gedacht dat wij na de operatie 2 keer afscheid moesten nemen, omdat hij het niet zou redden en in een coma geplaatst werd. Gelukkig heeft hij het allemaal gered en is hij weer bijna de oude. Oké, time to get my shit together.

Mijn energie stond op een laag pitje, maar ik moest het solliciteren oppakken. Zonder echt tijd te nemen voor mezelf pakte ik het meteen weer op. Voordat ik het wist was ik bij een top hightech bedrijf aangenomen. Een bedrijf met veel aanzien, een ka-ching salaris en het was ook nog eens in de buurt. Iedereen was happy-de-peppie voor me. En toch had ik mijn twijfels! ‘Past het wel bij me?’ ‘Wil ik dit elke dag doen, vijf dagen in de week?’. Zoals je al op mijn ‘About’-pagina hebt kunnen lezen stopte ik na een tijdje. Maar laten we eerlijk zijn, je spendeert meer uren op je werk dan thuis dus wat je doet op het werk moet goed voelen toch? En als je energie uit je werk kan halen dan is het helemaal perfect! Moet je nagaan, aan mijn studie economie begonnen om een businesswoman-ish-salaris te kunnen krijgen en op lange termijn een eigen onderneming te kunnen beginnen, maar dan kom je er achter dat je  nooit stil hebt gestaan bij de stappen die daar naartoe kunnen leiden. Tja, things change! Tijdens mijn studie is mijn denkwijze over nine-till-five werken, wonen en leven in Nederland in veel opzichten veranderd. De tijd vliegt als een malle voorbij en na mijn studie zijn deze gedachtes alleen maar bevestigd. Zou toch zonde zijn als je, je tijd besteed aan werk of een levensstijl dat je helemaal niet ziet zitten? Of dat de wekker ’s ochtends gaat en je staat elke dag met  tegenzin op? NO WAY HOZAY.

Zoals columnist Ebru Umar een tijdje terug heeft geschreven in een metro column: ‘Niet conformeren aan gewortelde conventies maakt het leven gecompliceerder, maar ook gevarieerder. Afwijken betekent niet dat de massa gelijk heeft.’ Wat zij hier duidelijk maakt in twee zinnen is best waardevol. Dat ik nu afwijk van het geijkte pad en velen in mijn omgeving dit soms niet begrijpen, maakt het leven alleen maar interessanter. Met doorzettingsvermogen kom je er gewoon, punt. De massa, leraren, de arbeidsmarkt, regels of wie/wat dan ook weten niet wat het beste is voor je. Dat weet alleen jij. Twijfel je? In wat voor context dan ook. Sta even stil bij wat je echt wil en onderneem actie. Stel jezelf de vraag: wat wil ik en welke stappen moet ik ondernemen om dat te bereiken? Al kom je er met een omweg, dat maakt echt niet uit. Mijn eerste stap heb ik in ieder geval gezet: bloggen. De rest staat op papier en probeer ik beetje bij beetje af te vinken. Éen ding is zeker: no matter what, this feels damn good!

By the way ik heb een schijthekel aan de vaak negatieve columns van Ebru Umar dus dit zal waarschijnlijk de eerste en de laatste keer zijn dat ik haar quote. #beingreal

Liefs /مع حبي,

MENOULA